การนมัสการกับการไหว้รูปเคารพ
เขียนโดย บงกช ฮัดซัน

“เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ผู้นำเจ้าออกจากประเทศอียิปต์คือแดนทาส อย่ามีพระอื่นใด
นอกเหนือจากเรา อย่าทำรูปเคารพสลักสำหรับตนเป็นรูปสิ่งหนึ่งสิ่งใด ซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือ
ซึ่งมีอยู่ที่แผ่นดินเบื้องล่าง หรือซึ่งมีอยู่ในน้ำใต้แผ่นดิน อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเคารพเหล่า
นั้นเพราะเราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าเป็นพระเจ้าที่หวงแหน.....” อพยพ 20:2-5


นี่เป็นส่วนแรกของบัญญัติสิบประการของโมเสสซึ่งพระเจ้าประทาน สื่อสารอย่างชัดเจนถึงความ
ห่วงใยประชากรของพระองค์ ฟังดูเป็นข้อห้ามที่น่ากลัวแต่แท้จริงแล้วพระองค์ทรงหวงแหนและ
เพราะความรักเพราะความผูกพัน ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะมนุษย์ถูกปั้นจากผงคลีและมีชีวิตเมื่อ
พระเจ้าทรงระบายลมปราณของพระองค์ลงไว้ เป็นความผูกพันที่พระเจ้าทรงมีกับมนุษย์ตั้งแต่
เริ่มแรก ต่อมามนุษย์ต้องการพระเจ้าที่ตนมองเห็นได้และรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัสของตน จึงได้
ละทิ้งพระเจ้าและปรนนิบัติกราบไหว้รูปเคารพแทน


การนมัสการเป็นการแสดงถึงความสัมพันธ์ที่พันผูกกัน พระเจ้าทรงหวงแหนเมื่อเรากำลังไปผูกพัน
กับสิ่งอื่นๆ รวมถึงรูปเคารพต่างๆ เพราะเมื่อเรานมัสการกราบไหว้รูปเคารพเราก็กำลังผูกพันตนกับ
รูปเคารพนั้นและจะเปลี่ยนไปเป็นเหมือนสิ่งนั้น ...“รูปเคารพของคนเหล่านั้นเป็นเงินและทองคำ เป็น
หัตถกรรมของมนุษย์ รูปเหล่านั้นมีปากแต่พูดไม่ได้ มีตาแต่ดูไม่ได้ มีหูแต่ฟังไม่ได้ยิน มีจมูกแต่ดม
ไม่ได้ มีมือแต่คลำไม่ได้ มีเท้าแต่เดินไม่ได้ รูปเหล่านั้นทำเสียงในคอไม่ได้ ผู้ที่ทำรูปเหล่านั้นจะเป็น
เหมือนรูปเหล่านั้น เออ บรรดาผู้ที่วางใจในรูปเหล่านั้นก็เช่นกัน”  (สดด.115:5-8)    ตรงกันข้าม
เมื่อเรานมัสการพระเจ้าองค์บริสุทธิ์เราก็ผูกพันอยู่กับพระองค์และจะเปลี่ยนเป็นเหมือนพระองค์
ตามพระฉายของพระองค์   


นอกจากรูปเคารพเหล่านั้นแล้ว ยังมีความปรารถนาของเนื้อหนังที่เมื่อเราเข้าไปผูกพันด้วยจะถือ
เสมือนว่าเป็นการไหว้รูปเคารพเช่นกัน นั่นคือ“ความดื้อดึง”ต่อพระเจ้า   เมื่อครั้งกษัตริย์ซาอูลมิได้
ทำตามที่พระเจ้าตรัสห้ามเกี่ยวกับการยึดทรัพย์สิ่งของมีค่าและสัตว์อ้วนพีของศัตรูกลับมานั้นเอง
ผู้เผยพระวจนะซามูเอลได้กล่าวกับกษัตริย์ซาอูลว่า “....ความดื้อดึง ก็เป็นเหมือนบาปชั่วและการ
ไหว้รูปเคารพ” (1ซมอ. 15:23) ดังนั้น เมื่อเราทอดทิ้งพระวจนะของพระเจ้าโดยมิได้ถือรักษากระทำ
ตามเราก็กำลังแสดงการนมัสการความปรารถนานั้น

ความปรารถนาในทางไม่ดีของเนื้อหนัง ด้วยเรื่อง“การล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา
ความปรารถนาชั่ว และความโลภ” (คส. 3:5) ถือเป็นการเข้าส่วนกับการไหว้รูปเคารพด้วยเช่นกัน 
  ในสมัยโบราณมีพิธีกรรมต่างๆ ของการกราบไหว้บูชารูปเคารพที่ส่งเสริมความปรารถนาเหล่านี้
ทั้งสิ้น อัครทูตเปาโลสอนผู้เชื่อให้กำจัดความปรารถนาในทางไม่ดีของฝ่ายเนื้อหนังออกไปเสีย---
ทิ้งตัวเก่า เพราะว่าบุคคลเช่นนั้นจะไม่มีส่วนในแผ่นดินใหม่ฟ้าใหม่เลย (1 คร. 6:9, อฟ. 5:5) และ
พระคัมภีร์เขียนไว้ชัดเจนว่าเหล่าผู้ชอบธรรมจะได้ปรนนิบัติและนมัสการพระเจ้าเป็นนิรันดร์แต่ว่า
จุดจบของวิญญาณที่ตามความปรารถนาเหล่านั้นจะได้รับความทุกข์ทรมานตลอดวันตลอดคืน

ความปรารถนาที่จะเชื่อฟังพระเจ้าเป็นความปรารถนาที่จะนำเรามาถึงการนมัสการพระเจ้า ความ
เชื่อฟังที่มีความรักเป็นพื้นฐาน  ดังที่พระเยซูเคยตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “ผู้ใดที่มีบัญญัติ
ของเรา และประพฤติตามบัญญัตินั้น ผู้นั้นแหละเป็นผู้ที่รักเรา และผู้ที่รักเรานั้นพระบิดาของเราจะ
ทรงรักเขา และเราจะรักเขา และจะสำแดงตัวให้ปรากฏแก่เขา” (ยน.14:21)     เช่นนี้เองที่“ความรัก”
จึงเป็นรากฐานสำคัญที่จะนำเราไปถึงการนมัสการพระเจ้า

การนมัสการมีความละเอียดอ่อนกว่าที่เราจะมองแค่เรื่องทางปฏิบัติเท่านั้น มิติแห่งการนมัสการ
แสดงถึงความผูกพันที่เรามีกับองค์พระเจ้าของเรา  ความผูกพันที่เรามีให้กับพระองค์นั้นมีอยู่ใน
การนมัสการของเราต่อพระองค์   พระเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณและมนุษย์มีวิญญาณจึงเป็นการ
นมัสการด้วยจิตวิญญาณและความจริง ด้วยตัวตนแท้คือวิญญาณ เป็นความผูกพันของส่วนลึก
ถึงส่วนลึก จากวิญญาณถึงวิญญาณ การนมัสการพระเจ้าองค์เที่ยงแท้จึงมีอยู่ตลอดไปเป็นนิจกาล
อาเมนและอาเมน

 

 

 

มั่นคงในพระเจ้า


“เพราะเหตุที่เจ้าได้ประพฤติตามคำของเรา คือให้มีความอดทน เราจะป้องกันเจ้าให้พ้นจากช่วง
เวลาแห่งการทดลองใจ ซึ่งจะมีทั่วทั้งโลก เพื่อจะลองใจคนทั้งปวงที่อยู่ในโลก” (วว.3:10)

คริสตจักรของพระเจ้าที่อดทนต่อการถูกข่มเหงเพราะความเชื่อในพระเยซูคริสต์ และไม่เคยปฏิเสธ
พระนามของพระเจ้า ได้รับคำหนุนใจจากพระเจ้าและมีรางวัลยิ่งใหญ่สำหรับผู้ที่ประพฤติตามพระ-
วจนะของพระองค์

วันหนึ่ง ดิฉันเดินออกกำลังกายในบริเวณที่พักอาศัย มุ่งหน้าไปทางบ้านพักของเพื่อนบ้านที่ดิฉัน
ทราบว่าเธอได้รับเชื่อในพระเยซูคริสต์แล้ว ขณะที่เดินผ่านหน้าบ้านของเธอ ดิฉันได้ยินเสียงที่
แสดงถึงความไม่พอใจแผดดังขึ้นเป็นประโยคยาว เป็นน้ำเสียงผู้ชายคนหนึ่งที่แสดงออกถึงความ
ไม่พอใจและดูหมิ่นความเชื่อของเธอ เสียงนั้นทำให้รู้สึกตกใจแม้ว่าจะเดินอยู่ที่ถนนข้างนอกก็ตาม
ดิฉันก็นึกเห็นใจและอธิษฐานเผื่อเธอทันใด

เหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับผู้ที่เชื่อในพระเยซูคริสต์ เพราะเหตุว่าโลกนี้เกลียดชังพระเยซู เป็นสิ่ง
ที่จะเกิดขึ้นในโลกที่ไม่รู้จักพระเจ้า เราจึงต้องมีความอดทนเพื่อดำเนินหน้าต่อไปแม้จักต้องเผชิญ
หน้ากับเรื่องเช่นนี้และคงทำตามพระมหาบัญชาของพระเยซูต่อไป   แต่เรามิได้เดินหน้าไปพร้อมกับ
ความรู้สึกอับอายหากแต่เป็นการเดินหน้าไปกับคำหนุนใจที่พระคำของพระเจ้าและตัวอย่างของผู้
ที่ถูกข่มเหงเพราะเชื่อในพระคริสต์ว่า พวกเขาต่างได้รับความยุติธรรมในบั้นปลายและมีรางวัล
มงกุฎแห่งชัยชนะของผู้ที่วิ่งจนถึงเส้นชัย

การข่มเหงความเชื่อมีอยู่ในหลายรูปแบบ สมัยก่อน การข่มเหงผู้ที่เชื่อพระเยซูคริสต์มีความรุนแรง
ถึงขั้นเสียเลือดเสียเนื้อ เสียงานเสียรายได้เลี้ยงชีพ เสียชีวิต  แม้ปัจจุบัน บางพื้นที่ก็มิได้ให้เสรีภาพ
ทางความเชื่อและมีกฏหมายที่สามารถจับกุมผู้นอกรีตได้ หรือแม้แต่ในที่ที่มีเสรีภาพก็ยังสามารถ
ถูกข่มเหงทางจิตใจได้เช่นกัน    ดังนั้น ความทุกข์ที่ได้รับจากการข่มเหงเพราะว่าเชื่อในพระคริสต์
จะต้องอยู่คู่กับผู้เชื่อทุกสมัยจนกว่าวันสิ้นโลกจะมาถึง  ยิ่งใกล้วันที่พระเยซูคริสต์จะกลับมาครั้งที่
สอง ยิ่งจะมีเหตุการณ์ที่ทดลองใจของเรา   

แต่กระนั้น เราก็ไม่ต้องมีความกลัว เพราะว่าพระเจ้าจะทรงป้องกันเราให้พ้นจากช่วงเวลาแห่งการ
ทดลองใจ ซึ่งจะมีทั่วโลกเพื่อลองใจคนทั้งปวงที่อยู่ในโลก   หากเราได้ประพฤติตามพระวจนะของ
พระเจ้า พระคำของพระองค์ก็จะปกป้องและส่องทางเดินให้กับเรา   สุดท้ายนี้ ขอหนุนใจผู้ที่กำลัง
เผชิญกับการทดลองใจว่าจะละทิ้งพระเจ้าเพื่อความอยู่รอดในโลกนี้ เพื่อวันที่สุขสบายเรียบง่าย
อย่าเพิ่งหยุดความคิดไว้แค่นี้ แต่ขอให้อดทน อดทนจนถึงที่สุด เพื่อจะเป็นดั่งผู้ที่วิ่งเข้าเส้นชัยใน
วันสุดท้ายและได้อาศัยอยู่ในบ้านพักอันเป็นถาวรนิรันดร ขอให้อดทนเพราะรู้ว่าพระเจ้าทรงอยู่
เคียงข้างและจะปกป้องเราให้พ้นจากช่วงเวลาเช่นนี้ได้ อาเมน
บงกช ฮัดซัน
้

 

 

 

 

คำถาม ขณะเมื่อนมัสการพระเจ้าร่วมกับกลุ่มคน เราสามารถยกมือขึ้นเมื่อนมัสการพระเจ้า
ได้หรือไม่ เพราะจำเป็นหรือที่จะให้ผู้อื่นเห็นและเข้าใจว่าตนกำลังนมัสการพระเจ้าอยู่ค่ะ?

คำตอบ นี่เป็นคำถามที่ดีคำถามหนึ่ง เพราะจริงอย่างที่ผู้ถามเข้าใจว่าเรานมัสการมิใช่เพื่อให้ผู้อื่น
เห็นว่าเรากำลังนมัสการพระเจ้า แต่มันเกิดจากภายในวิญญาณของผู้นมัสการ   ขอสันนิษฐานว่า
ส่วนหนึ่งของความเชื่อนี้มาจากข้อพระคำที่ว่าพวกฟาริสีและเหล่าธรรมาจารย์ชอบที่จะแสดงออก
เช่นชอบยืนอธิษฐานในธรรมศาลาและตามถนน เพื่อจะให้คนทั้งปวงได้เห็นว่าตนเป็นผู้ชอบธรรม
(มธ.6:5)

จากการศึกษา ด้านหนึ่งของการนมัสการนั้นก็มีการแสดงออกทางการกระทำเช่นกัน ข้อพระคัมภีร์
หลายๆ ข้อบันทึกอาการของการหมอบกราบ การทรุดตัว การซบหน้าถึงพื้น เมื่อผู้หนึ่งพบพระเจ้า
เข้าอย่างจัง     “การยกมือ” ก็เป็นอาการหนึ่งที่มีบันทึกในพระคัมภีร์เช่น “จงยกมือของท่านขึ้นตรง
ต่อสถานนมัสการและถวายสาธุการแด่พระเจ้า” (สดด.134:2) เป็นบทเพลงเพื่อคนที่อยู่เฝ้ายามกลาง
คืน ณ สถานนมัสการพระเจ้าของอิสราเอล  

  
ทั้งยังมีอาการนี้ให้เห็นอยู่บ่อยๆ ครั้งเมื่อมีการอธิษฐานวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าด้วย
เหตุการณ์สำคัญในการรบของอิสราเอลกับชาวอามาเลข การยกมือเพื่อชูไม้เท้าขึ้นต่อพระเจ้านั้น
มีผลต่อการรบ เพราะครั้งใดที่มือของโมเสสเริ่มลดลงก็ทำให้ชาวอามาเลขเป็นต่อ แต่เมื่อมือของ
โมเสสยกขึ้นเมื่อไร อิสราเอลก็จะได้เปรียบเมื่อนั้น (อพย. 17)   และการวิงวอนครั้งสำคัญอีกครั้ง
ในบทเพลงคร่ำครวญ 2:19 “.....จงชูมือทั้งสองของเจ้าขึ้นตรงไปยังพระองค์ เพื่อขอชีวิตของ
บรรดาลูกเด็กเล็กแดงของเจ้า....”  

อย่างไรก็ตาม การแสดงออกใดใดทางการกระทำเมื่อกำลังนมัสการพระเจ้านั้น หากออกมาอย่าง
จริงใจและเป็นการแสดงออกถึงความรู้สึกภายในที่มีต่อพระเจ้าองค์ผู้สูงสุด ก็เชื่อว่าพระเจ้าทรง
ยอมรับได้ในทุกทาง เมื่อสิ่งนี้ออกมาจากใจจริง  และหากพระวิญญาณบริสุทธิ์เคลื่อนไหวภายใน
จนทำให้มีการแสดงความเคารพยกย่องยำเกรงพระเจ้า สิ่งนี้ก็ไม่น่าจะผิดแต่อย่างไร หัวใจในเรื่อง
การแสดงออกนี้ก็คือขอให้ออกมาจากภายในแท้จริงให้กับพระเจ้า โดยไม่มีเจตนาเพื่อการแสดง
ให้ผู้อื่นเห็นว่าตนชอบธรรมก็น่าจะเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมยินดีท่ามกลางพี่น้องทุกคนได้ด้วย
บงกช ฮัดซัน

Previous Articles :

2009 เมษายน - พฤษภาคม
2009 กุมภาพันธ์ - มีนาคม
2008 ธันวาคม - 2009 มกราคม
2008 ตุลาคม - พฤศจิกายน
2008 สิงหาคม - กันยายน
2008 มิถุนายน - กรกฎาคม