|
|
|
ผู้นมัสการ“ใครคือผู้นมัสการ” เป็นประโยคนำเข้าเรื่องที่จะพูดกันในเดือนนี้ คำถามนี้ทุกคนคงตอบได้ทันทีว่าเราทุก คนน่ะสิที่เป็นผู้นมัสการ ซึ่งเป็นคำตอบที่ถูกต้อง แต่น่าแปลกที่ี่เราไม่ค่อยคิดถึงลักษณะของผู้นมัสการกัน สักเท่าไหร่ ดังนั้นเมื่อเราทุกคนคือผู้นมัสการ เราก็ควรจะมีลักษณะของผู้นมัสการด้วยใช่หรือไม่
หากเราได้อ่านอุปมาของพระเยซูในเล่มลูกา 10:25-32 เราจะเห็นถึงคน 3 คนที่พระเยซูทรงเอ่ยถึง ในเนื้อเรื่อง เราจะมาพิจารณาคน 2 คนเป็นพิเศษคือ “ปุโรหิต” และ “ชาวเลวี” จากอุปมานั้นพระเยซู กำลังบอกอะไรเราบางอย่าง
จะขอเล่าไปถึงบทบาทและหน้าที่รับผิดชอบของปุโรหิตและเลวีตั้งแต่แรกเริ่มก่อน เพื่อที่เราจะเห็นภาพ ความเกี่ยวข้องกับเราในวันนี้ “ปุโรหิต” ถูกแต่งตั้งเพื่อทำหน้าที่เฉพาะเจาะจงในด้านการนมัสการ เป็นคน กลางระหว่างพระเจ้ากับชาวอิสราเอล โดยจะทำพิธีชำระตนและขอการยกโทษบาปชาวอิสราเอล และจะ สอนกฎบัญญัติของพระเจ้าแก่ประชาชน เพื่อดำเนินชีวิตให้เป็นที่โปรดปรานของพระเจ้า “ชาวเลวี” เป็นผู้ช่วยของปุโรหิตในด้านการนมัสการเช่น การเตรียมเครื่องใช้เพื่อทำพิธี การเตรียมดนตรี การเฝ้ายามประตูพระนิเวศน์ เป็นต้น ชาวเลวีไม่จำเป็นต้องอยู่ทำงานในพลับพลาหรือพระนิเวศน์เป็น ประจำแล้วแต่เวรงาน แต่ทุกคนจะมาช่วยงานกันเมื่อถึงพิธีใหญ่ประจำปีในเดือนที่เจ็ด ซึ่งเป็นครั้งเดียวใน รอบปีที่ปุโรหิตหลวงจะเข้าไปทำพิธีในห้องอภิสุทธิสถาน เป็นห้องที่บริสุทธิ์ที่สุด เป็นที่สถิตของพระเจ้า
เห็นได้ว่าทั้งสองนั้นมีส่วนในงานการนมัสการ บางคนอาจบอกว่า “ปุโรหิต” และ “ชาวเลวี” นั้นน่าจะ เปรียบกับผู้รับใช้และผู้นำนมัสการมากกว่า แต่อย่าลืมว่าคำตอบที่เราคิดได้ทันทีบอกว่า “ทุกคน” เป็นผู้ นมัสการพระเจ้า รวมถึงตัวเราด้วย อัครทูตเปโตรได้กล่าวไว้ว่าเราเป็นปุโรหิตหลวงนั้น
พระเยซูกล่าวเป็นอุปมาถึงปุโรหิตและชาวเลวีว่าการกระทำดีต่อผู้อื่นนั้นเขาได้ละเลยไปเสียแล้ว ไม่ว่าเรา จะเปรียบปุโรหิตและชาวเลวีเป็นใครก็ตาม นั่นไม่ใช่ประเด็น แต่จุดสำคัญคือเราผู้เชื่อที่เป็นผู้นมัสการ พระเจ้านั้นได้ละเลยการกระทำดีต่อผู้อื่นหรือไม่ หากเรานมัสการพระเจ้าอย่างเต็มที่ มีรูปแบบที่มั่นคง แต่ เราขาดความเมตตา การช่วยเหลือผู้อื่น พระเยซูทรงนำเรากลับไปที่พระบัญญัติที่ใหญ่ที่สุดคือ ให้เรา รักพระเจ้าด้วยสิ้นสุดจิตสุดใจ สุดกำลัง สุดความคิด และให้เรารักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง
ขอให้เราผู้นมัสการพระเจ้าได้สำแดงความรักความเมตตา ซึ่งเป็นพระลักษณะของพระเจ้าที่เรานมัสการ ออกมาสู่คนรอบข้าง อาจเป็นเหตุให้มีคนกลับใจมานมัสการพระเจ้าผู้ทรงกอปรด้วยรักและพระเมตตาได้ ในที่สุด อาเมน |
|
