“เขาก็เหมือนเรา”
แมวตัวเล็กๆ
ตัวนี้นอนอยู่ใต้ถุนห้องพักอยู่พักใหญ่ มันร้องครวญเหมือนร้อง
หาอะไรบางอย่าง
เด็กน้อยผู้นี้ได้ยินเข้าจึงก้มลงไปดู แล้วเห็นว่ามีลูกแมว
ร้องเหมียวเหมียวอยู่ที่นั่น
เด็กนั้นยื่นมือเข้าไปตีหัวลูกแมวอยู่หลายครั้งด้วยความนึกสนุก
แล้วก็หัวเราะ
เมื่อเห็นลูกแมวหดหัวเพื่อให้พ้นมือ มันยกขาหน้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะตอบโต้
ทำให้เด็กน้อยเห็นว่าท่าไม่ค่อยดีก็เลยหยุดทำ ลูกแมวร้องไม่หยุด เด็กน้อยคิด
ได้ว่าแมวตัวนี้คงหิวแน่จึงบิใบไม้ที่ขึ้นบนดินริมขอบปูน แล้วป้อนให้ลูกแมวกิน
แต่ดูเหมือนว่าลูกแมวจะกลัวเมื่อเห็นแขนที่เหยียดเข้ามาหาตัว จึงถอยเข้าไป
อยู่ลึกกว่าเดิม
จากนั้นสักพัก
มันค่อยๆ เดินเข้ามาหาแล้วก็พยายามจะกินใบไม้นั้น แต่ก็เห็นว่า
นี่ไม่ใช่อาหารสำหรับตัว
ก็คงร้องครวญต่อไปอีก เด็กนี้คงคิดอะไรได้ เขาลุก
ขึ้นวิ่งไปเอานมกล่องที่ตัวเองกินเหลือไว้แล้วกลับมานอนลงที่เดิม
เขาเทนม
ออกจากกล่องลงบนดินเพื่อให้แมวได้กิน แต่นมนั้นก็ซึมลงไปในดินก่อนที่ลูก
แมวนั้นจะได้กิน
เพราะมันมัวแต่กล้าๆ กลัวๆ ว่าจะถูกทำอะไร
เมื่อเด็กน้อยเห็นอย่างนั้น
ก็เอานมเทที่พื้นปูนใกล้ที่ตัวเองนอนอยู่ แต่ลูกแมว
ก็ไม่ยอมออกมาเพราะความกลัว
จนในที่สุดเด็กนี้ทนไม่ไหวก็เลยดึงเจ้าลูกแมว
ตัวนี้ออกมาที่ปูนเพื่อจะได้กินนมได้
แล้วในที่สุดแมวตัวนี้ก็ยอมที่จะกินแล้วก็วิ่ง
กลับเข้าไปข้างใต้ถุนห้องอย่างเดิม
แต่ครั้งนี้มันมาอยู่ใกล้เด็กน้อยและมองด้วย
สายตาที่เป็นมิตร
“จงปฏิบัติต่อผู้อื่น
อย่างที่ท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน
นั่นคือธรรมบัญญัติและคำสั่งสอนของบรรดาผู้เผยพระวจนะ”
มธ.7:12
|
