เพลง
Updated: 28-feb-07

การเขียนเพลง

“ตามภาษา”

ภาษาไทยเป็นที่รู้จักกันดีทั่วโลกว่ามีความไพเราะเหมือนเป็นทำนองเพลง  เนื่องจากว่าเรา
มีเสียงสูงต่ำของวรรณยุกต์ที่ผันเสียงขึ้นลง ทำให้เกิดทำนองเมื่อเราเพียงแค่พูดเท่านั้น

แม้ว่าหลักการเขียนเพลงนั้นไม่มีอะไรที่เป็นกฎตายตัว แต่ก็ดูเหมือนว่ามีสิ่งที่กำหนดทิศทาง
ของเพลงอยู่ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ส่งผลให้บทเพลงมีความไพเราะเสนาะหูและน่าฟัง

สิ่งหนึ่งที่เราควรยอมรับและเรียนรู้คือเพลงนั้นจรรโลงใจของผู้ฟัง ถ่ายทอดความรู้สึกอารมณ์
และเรื่องราว  หากท่านมีภาระใจที่จะเขียนเพลงสรรเสริญนมัสการที่แตะต้องใจของผู้เชื่อ
และผู้ที่ไม่เชื่อ  ท่านควรยอมรับข้อนี้ก่อนว่า “ภาษา” เป็นสิ่งที่เราสนใจมาก

เป็นเวลาของคนไทยที่จะต้องพัฒนาการเขียนเพลงมากขึ้นแล้ว เนื่องจากเราชาวคริสเตียนไทย
กำลังสลัดทิ้งความไพเราะของภาษาท้องถิ่นตัวเองไปทีละน้อยอย่างไม่มีใครรู้ตัว และอีกอย่าง
หากการฟังหรือการได้ยินทำให้เกิดความเชื่อจริง เราน่าจะเริ่มเขียนเพลงสรรเสริญนมัสการเพื่อ
การฟังที่ไม่จำเป็นต้องอ่านตัวหนังสือก่อนจึงจะเข้าใจได้ ได้ยินแล้วเข้าใจทันที

เริ่มจากสังเกตว่าภาษาของเราจะอยู่ในทำนองอย่างดีได้อย่างไร  ฝึกฝนหาใจความสำคัญ
ที่อยากพูดในเพลง ฝึกเรียบเรียงเนื้อเรื่อง (หรือเรียงความ) ฝึกสร้างประโยค (ประธาน
กิริยา กรรม วิเศษณ์ คำแสดงความเป็นเจ้าของ) แล้วให้ทำนองไหลขึ้นลงไปตามความ
สูงต่ำสั้นยาวของคำต่างๆ   ถ้ายังไม่ไพเราะเท่าที่ควรก็ฝึกอีกจนกว่าจะทำได้

ดาวิดผู้แต่งสดุดีไพเราะของอิสราเอลได้กล่าวว่า “เพราะพระเจ้าทรงเป็นบทเพลงของ
ข้าพเจ้า”    เราจึงสามารถเขียนประสบการณ์ที่มีกับพระเจ้าอย่างคนไทยด้วย เขียนว่า
เรารัก เคารพเทิดทูนพระองค์มากเพียงใดในฐานะคนไทย  ให้ออกมาจากตัวแท้จริงของเรา

Archive:

ตุลาคม

พฤศจิกายน-ธันวาคม

มกราคม