“ความไพเราะ”
เราต่างก็คงมีเพลงโปรดของตัวเอง
บางคนอาจชอบเพลงหนึ่งเป็นพิเศษเพราะมีทำนองที่
ไพเราะมาก บางคนอาจชอบอีกเพลงหนึ่งเป็นพิเศษเพราะมีเนื้อคำที่กินใจมาก
และอาจ
มีสองคนที่ชอบเพลงเดียวกัน แต่ว่าคนหนึ่งชอบทำนองดนตรี ในขณะที่อีกคนหนึ่งชอบ
เนื้อคำมาก
อย่างที่เรารู้กันแล้วว่าความหมายนั้นให้ความคิด
ทำนองดนตรีนั้นให้ความรู้สึก ทั้งสอง
อย่างนี้ไปด้วยกัน สนับสนุนกันและกัน
เป็นสองภาษาที่ต่างให้ความไพเราะได้ในภาษา
ของมันเอง
มีวีดิโอสารคดีได้บันทึกเรื่องราวของกษัตริย์ผู้ครองประเทศที่รุ่งเรืองของประวัติศาสตร์
โลกไว้ว่า
พระองค์ได้ทรงประพันธ์บทเพลงที่ไพเราะที่สุดของประเทศ อันมีเนื้อคำที่
บรรยายถึงพระเจ้าองค์ที่ทรงนับถือบูชา
ในพระคัมภีร์เอง
ก็ได้บันทึกประวัติของกษัตริย์ดาวิดที่ถูกขนานนามไว้ว่า เป็นนักแต่ง
สดุดีไพเราะที่สุดของประเทศอิสราเอล
นี่เป็นสิ่งที่น่าคิด บทเพลงนั้นไพเราะเพราะว่า
บุคคลผู้เขียนหรือไพเราะเพราะสิ่งที่บรรยายไว้ในบทเพลง
สิ่งที่บรรยายอยู่นั้นให้คุณ
ค่าอย่างไรกับมนุษย์ นั่นอาจเป็นที่มาของคำว่า
“ไพเราะ”
ความงามและความไพเราะของเนื้อคำนี้เอง
ที่ทำให้บทเพลงโดดเด่น แจ่มจรัส และคง
อยู่ได้หลายรุ่นหลายสมัย คล้ายกับที่ว่าพระคำของพระเจ้านั้นเป็นความจริงและจะไม่มี
วันตาย
บทเพลงมากมายที่บรรยายถึงพระเจ้าองค์เที่ยงแท้ในทุกสมัยนั้น จึงนับได้ว่า
ไพเราะที่สุดในโลกก็ได้เช่นกัน
|
